Αρχαιότητα, Τέχνη & Ιστορικές Αλληλεπιδράσεις

με την γεμάτη μελωδίες «Οδύσσειά» τους.Οι μαθητές και οι μαθήτριες από την Κέρκυρα, με την καθοδήγηση των αξιόλογων καθηγητών τους μας παρέσυραν με τς μελωδίες τους σε ένα όνειρικό ταξίδι ελπίδας, όπως αυτό του Οδυσσέα. Τις σκηνές τους τις ανέπτυξαν χρησιμοποιώντας χορό και μουσική δίνοντας μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα με υψηλή αισθητική.

εμπνεύστηκε από τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη. Μας έστειλε μηνύματα και διέγειρε σκέψεις. Με απλότητα και λητά δραματουργικά εργαλεία άφησε στο κοινό ένα κεντρικό μήνυμα. Τη σύγχρονη σχέση του πλούτου με την αρετή , την σωφροσύνη και την απληστία.

όπου με το πρωτότυπο και αιχμηρό τους κείμενο , εμπνευσμένο από τις τραγωδίες «Αντιγόνη», «Ελένη» και «Ιφιγένεια εν Αυλίδη», συνέδεσαν τις τραγικές φιγούρες με τις σημερινές γυναίκες. Οι μικροί μαθητές και μαθήτριες μας συγκλόνισαν με την δυναμική τους σε ένα σύγχρονο κείμενο.

με τους συγκλονιστικούς «Ιππείς» του Αριστοφάνη πλημμύρισε το θέατρο με υψηλή αισθητική, αρμονία, δυναμική και μας προβλημάτισε με τα θέματα πολιτειότητας όπως τα ξεσκεπάζει ο Αριστοφάνης .Αυτή η μικρή πόλη της Ελλάδας έπραξε θέατρο με επαγγελματισμό προασπίζοντας το Ελληνικό σχολείο που πάλλεται για τέχνη και αναπτύσσεται μέσα από την τέχνη.

όπου με την δεμένη αρμονικά θεατρική ομάδα μαθητών και καθηγητών μας μας έφερε με καθαρότητα σε επαφή με το θεατρικό ήθος και την αξία των αρχαίων κειμένων. Μας συγκίνησε με την εκπληκτική «Αντιγόνη» τους, και μας εξέπληξε με την υψηλή δραματουργική τους τεχνική. “Για να αγαπώ  γεννήθηκα όχι για να μισώ, ” Αυτά τα λόγια της  Αντιγόνης επέλεξε η ομάδα για να θυμόμαστε. Και το κατάφερε μέσα και από την συγκλονιστική ερμηνεία της μαθήτριας – Αντιγόνης.

με τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη,  μας θύμισε πως η ειρήνη και η τέχνη δεν έχουν σύνορα. Με ζωντάνια και καλλιτεχνική πειθαρχία και με μια συνεχή εναλλαγή ανάμεσα στο «υψηλό» και το «ταπεινό», υπηρέτησαν τον σκοπό της σάτιρας και του γέλιου. Έβαλαν ένα ακόμα φιλειρηνικό λιθαράκι στις σκέψεις των θεατών.

με τους απολαυστικούς «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, έδεσε απόλυτα με το φυσικό περιβάλλον του Ρωμαικού θεάτρου. Αυτά τα πουλιά κατέκτησαν με τέτοιο τρόπο τον χώρο , που δώσαν την εντύπωση ότι γεννήθηκαν μέσα σε αυτόν , και ήρθαν με την νεότητά τους και τον ενθουσιασμό τους να μας πουν την ιστορία τους.  Καθήλωσαν με την εκφραστικότητα και την καλλιτεχνική τους απόδοση Έλληνες και Ιταλούς θεατές. Η  συνοχή αυτής της πολυπληθούς θεατρικής ομάδας, η ερμηνεία και η υψηλή αισθητική της, μας έκανε για μια ακόμη περήφανους και τυχερούς που γνωρίσαμε μικρούς σπουδαίους καλλιτέχνες και άξιους καθηγητές που ξέρουν να κατακτούν τόσο υψηλούς καλλιτεχνικούς στόχους.

Με τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη, κατάφερε με τις σκηνές που επέλεξε από το έργο του ποιητή, να δώσει με σαφήνεια ερμηνευτικά τον λαικό επικριτικό λόγο του Δικαιόπολη απέναντι στους δημαγωγούς και τους καιροσκόπους που δεν σέβονται τον κόπο και τις αγωνίες των απλών ανθρώπων. 

εμπνεύστηκε από τους Αχαρνής» του Αριστοφάνη . Μέσω αυτών των μικρών μαθητών ο  Αριστοφάνης  ήρθε στην Καμπανία της Ιταλίας , στην πόλη της Αβέλλας και στο  αμφιθέατρο που διασώθηκε 2000 χρόνια τώρα και συμβολίζει την ένωση του ελληνιστικού πολιτισμού και της Ρωμαικής αρχιτεκτονικής . Μέσω αυτών των μικρών μαθητών ο πιο επίκαιρος "ειρηνοποιός" της παγκόσμιας λογοτεχνίας, διαμοίρσε στον αέρα του κοίλου. μηνύματα ειρήνης με βροντερό τρόπο. Όλη η ομάδα υπερασπίστηκε τις ιδέες και τις κρούσεις του ποιητή , ερμηνεύοντας , βουτώντας σε αυτό το σύνθετο εγχείρημα όπως είναι η αρχαία κωμωδία.

Η Παράσταση

απέδωσε τον «αντιπολεμικό λόγο» του Ευριπίδη, έτσι όπως μας παρουσιάζεται, αλλά και έτσι όπως επέλεξε αυτή η σπουδαία νεανική και συμπεριληπτική ομάδα με το έργο του «Ελένη». Με ενθουσιασμό και καρτερικότητα εξαφάνισαν τον κρύο αέρα που διαπερνούσε την σκηνή , και με την δυνατή παρουσία τους ως λόγχη διαπέρασαν το σώμα των θεατών καταδικάζοντας τον πόλεμο ως προϊόν ψεύδους και ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

ταξίδεψε στην Ιταλία με την «Πυτίνη του Κρατίνου» του Χρήστου Σαμουηλίδη. Η αρχαία κωμωδία δεν είναι απλώς "αστεία". Είναι ένα σύνθετο μείγμα πολιτικής σάτιρας, λυρισμού, χορού και αιχμηρού λόγου που απαιτεί θάρρος για να ερμηνευτεί σωστά. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς μια ομάδα μαθητών Γυμνασίου, κατάφερε να "δαμάσει" ένα τόσο απαιτητικό είδος. Το γεγονός ότι οι μαθητές "βούτηξαν" στις ιδέες του ποιητή, έκαναν το κοινό να γελάσει και να παρασυρθεί στο στόχο της ομάδας, να σατυρίσει με γλαφυρότητα, δείχνει ότι δεν έκαναν μια απλή απαγγελία, αλλά μια βαθιά αναζήτηση.

επέλεξε τους «ΙΠΠΕΙΣ» του Αριστοφάνη Η κωμωδία αυτή αποτελεί ένα από τα πιο τολμηρά δείγματα πολιτικής σάτιρας της αρχαιότητας, καθώς δεν διστάζει να επιτεθεί με σφοδρότητα στα κακώς κείμενα της εποχής του Αριστοφάνη αλλά και της εποχής μας ενίοτε. Η πολυπληθής ομάδα εισχώρησε στο Ρωμαικό θέατρο, ανέπνευσε τον δυναμισμό του χώρου και όρμησε στην θεατρική σκηνή συντονισμένα ,με συνέπεια στο είδος της κωμωδίας και με την αναγκαία πληθωρικότητα, μετέφερε τα σπουδαία μηνύματα για τη διαχρονική παθογένεια της πολιτικής ζωής, με την δημαγωγία, τον λαϊκισμό και τη διαφθορά να κυριαρχούν.

έκανε την δική του υπέρβαση βουτώντας στην δική τους «Αντιγόνη» Η παρουσία της ομάδας στην Αβέλλα αποτελεί έναν θρίαμβο της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Τα παιδιά αυτά δεν έμαθαν απλώς θέατρο• έγιναν πρεσβευτές του ελληνικού πνεύματος, αποδεικνύοντας ότι η Ευξεινούπολη, μέσα από τη δημιουργία, μπορεί να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο. Επέστρεψαν έχοντας στις καρδιές τους το χειροκρότημα μιας άλλης χώρας, αλλά κυρίως έχοντας τη γνώση ότι ο πολιτισμός είναι η μόνη πατρίδα που μας ενώνει όλους.

εργάστηκε και εμπνεύστηκε από τα κείμενα 2 τραγωδιών . της Αντιγόνης και του Οιδίποδα τύραννου του Σοφοκλή . Μια ομάδα που διδάχτηκε από τις καθηγήτριές τους την εκφορά, τον ρυθμό, την κιναίσθηση, την αρμονία και την λιτή ερμηνεία που απογειώνει την δύναμη και την ισχύ της ίδιας της ιστορίας , των ηρώων και των παθών τους.  Υπερασπίστηκαν τις ιδέες του Σοφοκλή με μια ωριμότητα που ξάφνιασε Ελληνες και Ιταλούς.  Η Αντιγόνη τους ήταν η φωνή κάθε νέου που διεκδικεί ένα δικαιότερο κόσμο. Ο Χορός τους έγινε ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο αρχαίο δράμα και τη σύγχρονη ανησυχία.

ερμήνευσε μουσικά και διαλογικά, το έργο του Ευρυπίδη τις «Τρωάδες» Η παρουσία της πολυπληθούς αυτής ομάδας επί ιταλικού εδάφους χαρακτηρίστηκε από μια σπάνια καλλιτεχνική ωριμότητα, κερδίζοντας το θερμό χειροκρότημα. Κάθε στιγμή επί σκηνής ήταν πλημμυρισμένη από συναίσθημα. Η μουσική ροή, η ακρίβεια στην απόδση του κειμένου και του διαγράμματος της τραγικότητας των γυναικών των Τρώων, ήταν υποδειγματικές. Οι μελωδίες της Καστοριάς, τα ακούσματα και οι ερμηνείες  συνυφάνθηκαν αρμονικά, δημιουργώντας ένα άρτιο καλλιτεχνικό  αποτέλεσμα.

και οι εκπαιδευτικοί του, δίδαξαν την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή με σεβασμό και συνέπεια στο κείμενο του αρχαίου ποιητή και παρακίνησαν τους μαθητες και τις μαθήτριες να βιώσουν αυτό μέσα από τους ρόλους και τις μεγάλες συγκρούσεις . Μας παρέσυραν και μας συγκίνησαν με την λιτότητα και την σαφήνεια που υποστήριξαν το έργο.

ταξίδευσε στην Καμπανία, την «Ιφιγένεια εν Ταύροις». Το έργο του Ευριπίδη που ξεχωρίζει για την αναφορά του στη μελαγχολία της ξενιτιάς και τον τρόμο του θανάτου, που περνά μέσα από την αγωνία και την ανατροπή, για να καταλήξει στην κάθαρση, τη λύτρωση και τη χαρά της επιστροφής στην πατρίδα (Νόστος). Η θεατρική ομάδα έδειξε ωριμότητα στο είδος του αρχαίου δράματος. Μας παρουσίασε έναν υποδειγματικό χορό, με συντονισμό, παλμό και ερμηνευτική ωριμότητα. Οι άλλοι ρόλοι , της Ιφιγένειας, του Ορέστη ,του Πυλάδη και μέσα από την σκηνή της αποκάλυψης μας έφεραν να ζήσουμε μαζί τους με μία από τις κορυφαίες στιγμές της παγκόσμιας δραματουργίας.

έφερε και απέδωσε την δική τους «Αντιγόνη» . Μια δεμένη και αποφασισμένη ομάδα να κατακτήσει με την παρουσία τους την σκηνή, τους θεατές και όλο τον χώρο του Ρωμαικού θεάτρου της Αβέλλας. Η Αντιγόνη και η Ισμήνη αυτής της παράστασης πέταξαν και αιωρήθηκαν μέσα στο κοίλο του θεαματοθεάτρου και μας έκαναν περήφανους για το μεγαλείο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού να επιβάλλεται αρμονικά, σε ένα χώρο που επικράτησε η βιαιότητα στα χρόνια ρωμαικής αυτοκρατορίας

ανέβασε και ερμήνευσε το έργο «Ηλέκτρα» του Ευρυπίδη. Η προσπάθεια αυτή των παιδιών της Λάρισας αποδεικνύει ότι τα Μουσικά Σχολεία αποτελούν σπουδαίους πόλους πολιτισμού για την επαρχία, ικανούς να παράγουν τέχνη σε υψηλό επίπεδο, αισθητική, συνέπεια και συγκινησιακή δύναμη. Είναι πραγματικά σπουδαίο όταν ένα Μουσικό Λύκειο αναλαμβάνει το απαιτητικό εγχείρημα να ανεβάσει μια αρχαία τραγωδία, και μάλιστα την «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη, η οποία απαιτεί τεράστιο ψυχικό βάθος, υποκριτική ωριμότητα και, φυσικά, υψηλό επίπεδο μουσικής κατάρτισης για τα χορικά κομμάτια. Οι μαθητές του Μουσικού Λυκείου Λάρισας, προσεγγίζοντας το έργο με επαγγελματισμό, κατάφεραν να αναδείξουν τις ιδιαίτερες πτυχές αυτής της μοναδικής τραγωδίας με τους νεαρούς ερμηνευτές να μας κατακτούν  και να κερδίζουν τον θαυμασμό μας παίζοντας με έναν  ώριμο  ρεαλιστικό και ψυχολογικό τρόπο.

πρωτοτύπησε με την διασκευή των «Ορνίθων» του Αριστοφάνη. Έφερε τα πρόσωπα , την φαντασία και τους σχολιασμούς να ζουν και να αναπτύσσονται στην σύγχρονη εποχή. Τόλμησαν και εξέπληξαν θετικά με τις σκηνοθετικές τους προτάσεις. Έφεραν την ελευθερία πνεύματος και κριτικής σκέψης που προωθούνται ούτως η άλλως στα έργα των τραγωδών και κωμωδών μας. Η θεατρική ομάδα , καθηγήτριες ,μαθητές και μαθήτριες του Γενικού Λυκείου Λαγκαδά, συνέδεσαν το παρελθόν με το παρόν, και μέσω της θεατρικής τους παρέμβασης έθεσαν κυρίαρχα θέματα για το μέλλον. 

με την ομάδα των μικρών μαθητών και μαθητριών εμπνεύστηκαν από τις «Τρωάδες» και την «Ηλέκτρα» του Ευρυπίδη. Παρατηρώντας τα δεινά των  ηρωίδων αυτών των τραγωδιών, βίωσαν και απέδωσαν δραματουργικά στιγμές τους.  Εμπνεόμενοι από αυτόν τον θρήνο, είδαν στο πρόσωπο των Τρωαδιτισσών τις σύγχρονες γυναίκες που: γίνονται θύματα γεωπολιτικών κρίσεων και προσφυγιάς, αναγκασμένες να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, κουβαλώντας το βάρος της απώλειας και του ξεριζωμού. Σύγχρονες γυναίκες που υφίστανται έμφυλη βία σε εμπόλεμες ζώνες, όπου το γυναικείο σώμα χρησιμοποιείται συχνά, ακόμα και σήμερα, ως πεδίο μάχης και επίδειξης ισχύος. Οι μικρές θεατρίνες έκλεισαν τον διαγωνισμό με αυτόν τον σχολιασμό και έδωσαν σε αυτόν τον θεατρικό μαθητικό διαγωνισμό την ταυτότητα μιας σύγχρονης σκεπτόμενης Ελλάδας